HELLAS'IN OLİMPİYATLARINDAN BUGÜNE

Hellas olimpiyatları, Hellen'lere ulusal bir bilinç veriyordu.

Bu günün olimpiyatı, sadece uluslararası bir gösteri, yarış, durumundadır.

Amerikalılar üstün bir başarı elde ettiler. Ama, madalya sahipleri, çoğunlukla siyah Amerikalıdır.

Siyahlar olmadan, Amerika sporda bir hiç.

Amerika, siyahlara, spordan, şarkıcılıktan başka yükselme imkanı yaratmamıştır.

Siyah Amerikalılar'ın başarısının ardında, trajedi, dışlama vardır.

Jamaika, Etiopya, Kenya da, benzer trajedinin başarıya dönüşmesidir, denebilir.

Sarı ırk denilenlerse, Çin'in yükselişini sembolize ediyorlar. Yapılan yatırımlar hep ulusal dava uğruna yapılmışa benziyor.

Olimpiyatlarda, uluslar, rejimler, hatta ırklar, renkler yarışıyor. Hellas'ın bağımsızlığına düşkün kent devletleri değil artık.

İngiltere'de yapılan son olimpiyatlarda, en dikkati çekense, olimpiyatlarda heykel olmaması. Oysa, Hellas'ın olimpiyatları, heykellerin de yarışına sahne oluyordu. Kazanan sporcu, kentinde heykeli yapılarak ödüllendiriliyordu.

İngilizler, bir meşaleyi bile doğru dürüst yapamadılar. Görünmeyen yere, ampüllerle yaptılar.

Olimpiyatlar, uzun zamandır, siyahların beden becerisine sahne oluyor. Amerika onların sayesinde madalyaları topluyor. Ne kentler, ne devletler, ne de uluslar yarışıyor aslında. Yarışlar sanki, rap, jaz, bluz yarışmalarına dönmüş gibidir. En iyiler de elbette siyahlardır.

Antik Yunan, kendi dilini, kültürünü bilmeyene "barbar" diyordu. Bar-bar şeklinde konuştuklarını belirtmek için. Yoksa, bugünkü anlamda "barbar" olduklarından değil.

Siyahlar, bugünün Hellenleri olarak, olimpiyatların yıldızıdır.

Hellas ise, Amerika değildir.